www.leilaranjbar.persianblog.com
درخت شن
که فعلا با شعر پست قبل به روز کردم.
عزیزید...
و اما شعر
.....................................................................
موشها
خانه هاي مفيدي ساخته بودند
زير زمين
تونلهايي كه راه تنفس مردگان بود
وحواس فرشته ها را
می ريخت
وقتي كه در آغوششان بودند.
پرتاب هستم روي همه چيز
و با ز به صرافت زير زمين
نيافتاده ام
از وقتي انيشتين فكر را توي سياه چاله فرمول كرد.
پس آب را درخانه ريز ريز مي كنم
تا زمين و آسمان متصل بماند
و آدمها باز هم خواب ببينند
وقت رانندگی
فصلها را خوب يادم داده بودي
اما امروز
نمي دانم زمين روي كدام
محورش ميچرخد
تا ابروان پيرت را از همان
طرف بالا
بياندازم
عمو نوروز!
شايد كلاه باراني خورشيد بشود
وقتي كه يكبند فراموشي
مي بارد.
انتخاب کرده بودم
اینکه رفت و آمدهای کنار گذر را جمع کنم
برای روز قحطی
و تو مدام بیتابی
که من دوباره باز می گردم ؟
عزیز! ثانیه های بازار مرا
با سالیان عمر خود بسنج
من نیمه عمر زمین را دارم
و پاههای بچگیم به پول نگاه می کند.
و آن سمور خوش فکر
که به حلقم می اندیشد و هنوز
امید بسته است ..............
درحالی که به هم بسته نبوده ایم
پرده بیانداز تا چشمبندی کنم
راههای جمع کرده را
( ...
وعمر تو کوتاهتر از این چشمبندی است
کوتاه تر از اینکه ببینی زمین را پول گرفته است.
نیم نگاهی به :
تقدم شاعر بر منتقد در آگاهی
هنرمند در کار آفرینش چیزی است که پیش از آن نبوده است و یا دست کم سعی او بر این است. به همین دلیل هماره به تولیدی می اندیشد که در مبانی زیبا شناختی اش به آثار ما قبل متفاوت بوده و چه بسا از جنسی دیگر باشد. به همین استناد او مقدم بر منتقد بوده و آگاه یا نا خودآگاه بر چیزی اشراف دارد که پیش از آن هیچ گاه به شکل تئوری در جایی دیده نشده است . هر اثر هنری در مراتب مختلف ساختش نمایانگر مبانی خواهد بود که برای کشف آنها نیازمند نفی تمامی ارزش گذاریهای گذشته هستیم. نمی توان آثار را بر اساس نظریه های از پیش دانسته شده از سوی منتقد که آن نیز به دلیل بررسی و کالبد شکافی آثار ماقبل مکشوف شده است مورد سنجش قرار داد. از همین جا تمامی نقدها را می توان به نوعی تاریخ گذشته تلقی کرد. چرا که اثر را از منظری مطالعه می کند که دیگر مورد نظر هنرمند نبوده و وی گامی جلوتر نهاده است. منتقد نیز باید پا به پای هنرمند در کار کشف و ابداع باشد و هر لحظه تمام اصول ماقبل خود را نفی کرده و به دنیای تازه ای که هنرمند باهوش خویش آفریده است پا بگذارد و از چشم اندازی جدید همه چیز را دیده و زیبایی های آن را استخراج کند. نه تنها هنرمند نمی تواند بر اساس تئوریهای موجود اثر را بیافریند چرا که این تئوریها همیشه فرسنگها از او عقب هستند بلکه منتقد نیز نمی تواند بر اساس تئوریهای گذشته اثری را بررسی کند . به این علت که با پایان یافتن هر اثر هنری مبانی نقد آن نیز پایان یافته است .
ادامه دارد..........
...................................
و چند کار کوتاه
بیا صورت شعرم را بند بیانداز
تا میانسالیش را هیچ بلند قامتی نداند
که نور تمام موزه های شعر از تو گذشته است
سیاه سیاه
....................................................................................
درختی دیدم تمام برگهایش ریخته بود
غار غار می فروخت
تا به سایه اش اعتماد کنیم.
...................................................................................................................
کوهی شناور است در
دوردستها
که در کودکیم
با ماسه های کنار رودخانه ساختمش
................................................................
با اینکه هیچ کس انگشتانم را ندیده است
با کفشهای تق تقو توی خیابانها به راه می افتم
و از پنهانترین زاویه مردها رازیانه جمع می کنم
تا زبانم بسته بماند .....
مرد کاملی هستم
به خرید و فروش زمین فکر می کنم
توی روزنامه سر فرو می برم
و گاهی هم به آمریکا متلکی می پرانم
حالا به گودو بگو :
اینبار تو کمی منتظر بمان شاید درخت وهم
حروف گل باقالی رو بریزه تو پاتیل و
عاشقان می پرست و بی دستار
روی جنین ها تیک تاک بدمند و
تشعشعش تا همه دشتهای ام القری برسد
روسپی کوچکی بودن کار ساده ای نیست عزیزکم
باید به سرعت نور زندگی کنی
و توی جلد همه آدمها شیشه رنگی بریزی
رازیانه ها همیشه بوی خوبی دارند
اما اینبار
با اینکه هیچکس انگشتانم را ندیده است
میان کمرهای تنگ
به دنبال بابونه خواهیم رفت
به دنبال بابونه عزیزکم...
چيزي كه تنها بايد تا تهش رفت با اينكه ميدوني اذيتت ميكنه ... چيزي كه سركوبش مي كني و براش جايگزين پيدا مي كني .... فضاي جديدي كه يهو مي آد و همه چي رو اشغال مي كنه ... آدمي كه با يك جمله قسمت مهمي از شخصيتش رو رو مي كنه، چيزي كه تا حالا نديده بوديش .... و اينكه چقدر ضعيف هستي، چقدر منفور هستي. چقدر …. راستي كار مهم چيه ؟
گور باباش بريم سراغ .....
آنطرف ميز مردي نشسته است كه مي گويد:
- پرواز تنها در جعبه كريستال شگفت انگيز جلوه مي كند
و اينطرف ميز من كه شنيده ام:
- جمانجي مدتي است به حركت درآمده است
بي آنكه تاسي روي ميز ريخته شده باشد
ما هر دو روي ميز مي غلتيم و آرام در صفحات آن
فرو
مي رويم....
- تنها به اين دلخوشي كه باشي
حتي اگر در ذهن مردهاي زيادي گير كرده باشم
مردهايي كه يك روز لب به دندان مي گزند و
يادي از من مي كنند.
تنها به اين دلخوشم كه باشي
حتي وقتي حواسم به جوجه رنگي هايي است كه
بالهاشان را مي كنم و در آب رهاشان مي كنم
تا ياد بگيرند كه به بالهاشان فكر نكنند.
( اينجا بايد چن قطره اشك ريخته بشه
…………. يا اينكه نشه)
انگشت روي شقيقه ام مي گذاري و مي گويي:
- حالا همه چيز را بدان
مي بيني يك لحظه كافيست
تنها يك لحظه
تا اين حافظه دوباره بار گذاري شود
من اين را مي دانستم
خيلي پيشتر از آنكه بدانم:
تنها يك لحظه كافيست.
همین فعلا ....
.............................................................................................................................................
......................
...........................
سیاست را پخته بودند
و ما فکر می کردیم
جنگ بشقاب هر روز ناهارمان بود
و البته ما مدام فکر می کردیم
،،....محبوبه دستهاش توی خرت و پرت های انباری
وول می خورد به دنبال پیراهن یوسف
که حالا هر تکه اش یک جای ایران بادبادک شده است
و یاسین را زمزمه می کند ....،،
گاهی هم به پلاکهایی نگاه می کردیم
که از گورهای دسته جمعی بارو بندیل کرده بودند
تا روی سر در هر کوچه عربده راه بیاندازند
[ - ولی اصلا اتفاقی تو کار نبوده
فقط ی مشت لباس کهنه خاکا رو خورده بودن و
دل و روده ها رو پاشیده بودن رو آبای آزاد]
،،...محبوبه انگشت اشاره اش را روی لبها می گذارد
مردها تفی به کف دست ها می اندازند و
خاک را توی بشقاب یله می کنند
و جنگ دوباره ساخته می شود....،،
کاری مال یک ماه پیش و ... امیدوارم حالشو ببرید ..... (با اینکه روزهای خیلی خرابیه .... )
- هی آل پاچینو ! مربی سختگیر!
خودت هم درست نمی دانی چطور باید دستها را توی پوست گردو بگذارم و حیات حافظیه را
چهار نعل با شعرهای اسپانی ات برقصم
وقتی خم می شوی تا گره این کفشهای معروف
را ببندی
من چشم به دریچه ای دارم
که آدمها و درختهای ژله ای را از عکسهای اطراف
بیرون می اندازد.
و روزی دوباره این افسانه را توی فالها خواهم ریخت
فالهایی که برای همین روز جلو حافظیه
خاک می خورند.
( می بینی که دیگر از اصول زیباشناسی شعر هم
خبری نیست )
حالا دست به خلق مردی می زنی
توی حیاط
تا چاشنی باروت میان من و تو باشد
{ - آخه می دونی به یاد آوردن رنگ خدا
خیلی هم سخت نیس
فقط چن تا خاطره خوش می خواد. }
بلیت توی دستهام مچاله می شود و
حافظیه به خودش می پیچد
و هر کدام از ما تنها به عکس خودمان نگاه می کنیم
تنها به خودمان
گفته بود :
- دیشب سگی توی چشمهام زل زده بود
و امروز آدمی مرد. تو هم دیگر بزرگ شده ای
و باید خودت را فراموش کنی
من گاهی میان این فراموشیها
یادم می آمد که هنوز آدمم و بی هوا
گریه ام می گرفت
بعد می ترسید :
- چرا می توانم مرگ آدمها را پیش بینی کنم
....... تو هم حواست باشد
گریه ها شکلهای مختلفی دارند
من دائم حواسم بود و گاهی
میان همین گریه ها عوووووووووووهای بلندی را
به راه می انداختم.
...................
..........
.....
صبح شده است
بچه های زیادی توی خیابان به راه افتاده اند
که دست بر قضا شلوارشان هم جین نیست
تا ساعتی بعد بازی گرگم به هوایشان را
آغاز می کنند.
(۱)
کاسه ام آنقدر کوچک است
که ماه در آن آب نمی خورد
اما خوانده بودم
هگل مرد بزرگی بود
آنقدر بزرگ
که هیچ را توی نمکدانی می چپاند و
روی ایده اش می پاشید
تا دیشب لابلای سکسکه ها دیدم
هگل هم مورچه ی کوچکی بود
زیر بار دانه ای
آنقدر کوچک
که پوچ لای فلسفه اش تا نمی شود.
(و کار دوم )
پدر سرش را بالا می آورد
واز جغرافیایی حرف می زند
که مرزهاش کف دستها را خط انداخته اند.
من چشمم به دکلهای برق می افتد ....
و می دانم که شوهرم هنوز
جرئت ندارد دست به سیمی بگیرد و
آهنگهای شجریان را از دهانش ببارد
.... باید به بالا و زیرها نگاهی بیاندازم !....
پدر هنوز ترانه اش را از حفظ می خواند
من سرم را زیر می اندازم
و پوستش را ورانداز می کنم
راستی که هیچ لکه ای ندارد و
سرزمینهاش یکدست سفیدند