چيزي كه تنها بايد تا تهش رفت با اينكه ميدوني اذيتت ميكنه ... چيزي كه سركوبش مي كني و براش جايگزين پيدا مي كني .... فضاي جديدي كه يهو مي آد و همه چي رو اشغال مي كنه ... آدمي كه با يك جمله قسمت مهمي از شخصيتش رو رو مي كنه، چيزي كه تا حالا نديده بوديش .... و اينكه چقدر ضعيف هستي، چقدر منفور هستي. چقدر …. راستي كار مهم چيه ؟  

گور باباش بريم سراغ .....

آنطرف ميز مردي نشسته است كه مي گويد:

      - پرواز تنها در جعبه كريستال شگفت انگيز جلوه مي كند

و اينطرف ميز من كه شنيده ام:

      - جمانجي مدتي است به حركت درآمده است

                          بي آنكه تاسي روي ميز ريخته شده باشد

ما هر دو روي ميز مي غلتيم و آرام در صفحات آن

                                                              فرو

                                                                  مي رويم....

- تنها به اين دلخوشي كه باشي

               حتي اگر در ذهن مردهاي زيادي گير كرده باشم

مردهايي كه يك روز لب به دندان مي گزند و

                                             يادي از من مي كنند.

تنها به اين دلخوشم كه باشي

          حتي وقتي حواسم به جوجه رنگي هايي است كه

                         بالهاشان را مي كنم و در آب رهاشان مي كنم

                                         تا ياد بگيرند كه به بالهاشان فكر نكنند.

( اينجا بايد چن قطره اشك ريخته بشه

                                …………. يا اينكه نشه)

انگشت روي شقيقه ام مي گذاري و مي گويي:

                      - حالا همه چيز را بدان

مي بيني يك لحظه كافيست

                                 تنها يك لحظه 

                                        تا اين حافظه دوباره بار گذاري شود

من اين را مي دانستم

                    خيلي  پيشتر از آنكه بدانم:

                                                       تنها يك لحظه كافيست.   

همین فعلا ....